Bij het lezen van dit boek dacht ik: de schrijfster moet een medische opleiding hebben gehad. Ze schrijft o.a. over mensen die een belangrijke medische aandoening hebben gehad, zoals een borstamputatie, een beroerte of een psychiatrische aandoening. Over de emoties die bij daarbij horen horen, heb ik in mijn leven gesproken. Over een medische achtergrond vond ik trouwens niks op het internet.
Maakt ook niet uit, want je moet dit boek hoe dan ook gaan lezen. Dan merk je vanzelf wat ik bedoel. Ze beschrijft de personen in haar verhalen precies goed. Bij elk verhaal dacht : ja, zo is het. Daarnaast gebeurt er bij ieder verhaal iets onverwachts aan het eind, soms schokkend, maar ook mooi zoals aan het eind van De paskamer over de vrouw met de borstamputatie.